Ποιοι είμαστε

Οι περισσότεροι θεωρούν τη μετάβαση από το Πανεπιστήμιο στον επαγγελματικό
χώρο ως καθοριστική τόσο για τις «επιλογές ζωής» όσο και για τον τρόπο αντίληψης των
πραγμάτων. Βιώνουν αυτή τη μετάβαση ως ασυνέχεια, ως κάτι που μηδενίζει τις ενοχές
τους για τη μετάπτωση του νεανικού ριζοσπαστισμού σε ατομικό συντηρητισμό. Αν και
διαχωρίζονται,(απ’ τη μια οι έγκλειστοι των κτηνιατρείων κι απ’ την άλλη οι συμβασιούχοι,
οι μισθωτοί των εταιρειών ή του Δημοσίου) υπομένουν ταυτόχρονα τη βία της
υποχρεωτικής για την επιβίωση εργασίας.
´Ομως ενώ το περιεχόμενο και ο τρόπος της εργασίας αυτής μεταβάλλεται
διαρκώς, η έλλειψη συλλογικής παρέμβασης-συνέπεια του επικοινωνιακού, πολιτικού,
συνειδησιακού(;) ελλείμματος-καθιστά τους κτηνίατρους παθητικούς αποδοχείς επιλογών
άλλων(είτε της «αγοράς» είτε των κομματικών διαχειριστών, των τεχνοκρατών κλπ).
Η ΑΡΠΑ, εμβόλιμη στη κατάσταση αυτή, επιδιώκει την επαναφορά του
ερωτήματος: Προς τα πού ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ να πάνε τα πράγματα; Επιδιώκει τη
συνέχεια, την εμβόλιμη παρέμβαση στις ερήμην μας επιλογές, την υπέρβαση του «πολιτικώς
ορθού και εφικτού» από τη δημιουργική (συνεπής με το βίωμα και την επιθυμία του
συλλογικού) συνείδηση. Ναι, αυτήν που πλανιόταν στα αμφιθέατρα, αυτήν που καλύπτεται
από την κτηθείσα, μετά από μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις, μάσκα της ασφάλειας μας.